De directeur van de openbare bibliotheek van Delft weet hoe hij de old-school cultuurminnaars door elkaar moet schudden. Schudden kan die schavuit wel, want vorig jaar werd de instelling van Eppo van Nispen tot Sevenaer (45) tot ‘hipste bibliotheek ter wereld’ gekozen. Hoera. Hip! Het interview met Eppo Enzovoort in de Volkskrant onlangs was een lofzang aan de hippe bibliotheek, en aan zijn eigen hippigheid, natuurlijk. Want boeken en hip, dat is iets van toen de dadaïsten nog in Zürich zaten. Hippo leest geen boeken, ‘in principe’, want ‘de bibliotheek moet los zien te raken van het boek’. Zijn bib heeft klanten, en die moeten terugkomen. Daarom zegt Eppo dat de dames op bezoek ‘een soort George Clooney’ aan de balie willen zien. En daarom zitten er ‘opeens veel leuke mannelijke baliemedewerkers’. Hoe diep kan je door het stof kruipen als bib? En wat dan met die ijverige en vriendelijke, maar helaas bebrilde of bebaarde boekennerds aan de afhaalbalie, die wel hun bibliotheek van haver tot gort kennen? Zetten we die ook meteen bij de ‘afgedankte boeken’?
       Eppo heeft een missie. Hij wil ‘de modernste bibliotheek van de wereld bouwen’. ‘Niet de boeken maar onze klanten vormen onze collectie. Bovendien moet je uitstralen dat je er lol in hebt. Dat vind ik belangrijk. In de arbeidscontracten van onze medewerkers staat dat ze minimaal vijf keer per dag moeten lachen.’
       Enkele vragen. Kun je zo’n lachcontract niet voor de arbeidsrechter slepen? En moet zo’n futurist niet weer bij zijn tv-vrienden gaan werken? De directeur leest geen boeken, zegt ie. Heeft hij dat ooit wel gedaan? En waarom haakt zo’n mens dan af? Hoe raakte de headhunter aan zijn nummer? Wij zijn nochtans zelf geen bejaarde knarren en niet vies van wat digitaal lezen, maar dat dit wel enigszins doorslaat, schreven we al in de Feuilles volantes over de ‘verpleining van boek en bibliotheek’.
       Ach boeken … De Delftse directeur chargeert wellicht een beetje – zo denkt de ironicus in ons dan toch maar vergoelijkend. Zo van, laat ons maar eens klaar en duidelijk stellen dat de klassieke wereld gestorven is, maar dat er nu een hippe is. Hoera! Maar wedden dat ie thuis, goed verborgen achter een geheim luik in de kelder, een prachtig gesorteerde bibliotheek heeft, beter geklimatiseerd en subtieler verlicht dan zijn collectie Bordelese grand cru’s. Daar staat een eerste druk van Ulysses, de azuurblauwe, en hangen enige Piranesi’s aan de muur. Op de achtergrond weerklinkt het Miserere van Allegri. En Eppo zit in zijn armchair langoureus een boek te lezen, de brede glimlach contractueel verplicht op de mond.

3 november 2009