En tenegader groen





Het bos beweegt niet:
                                       u kunt niet stil blijven staan
onder dat geblader en geritsel,
het hemelhoog gewuif voor het almaar kantelende raam,
van links naar rechts verschietend blauw.
Tot een van die takken plots door het glas zwaait,
u omhoog zwiept, wegslaat als een bal, rakelings
              langs
              duizend bunder bloedende uitlopers de valse christusdoorn
              U was een mens.
Dan de inslag,
              de door geen god gebroken val op de grasmat.
              En Keet maar gillen: ‘Heathcliff, ik ben het! Hoorde je me niet?’
              Het getakte stond u als brak u uit uw ei.

Heure vuist geveld


Of Amerika het goedvindt of niet:
misschien wellicht mogelijk. De gebiologeerde god ziet
hoe zwaartekracht aan u zuigt,
                        hoe u in uw val ontvogelt, de wereld schamel
                                             brandt als gloeilamp, een peertje.
                        (Het licht secht licht.)
En dan, dit is uw negatie: de hardheid van steen loochenen
                        terwijl u klapwiekt pluimstrijkt stilte verplaatst.
Stoot u zich niettegenstaande? Het zal snel en pijnloos zijn.






Grassen en appels


         Hoorden wij: elke drie seconden sterft er een kind.
Een, twee, drie. Precies onder deze regels
________een kruis oprichten, gebalde vuist de lucht in
steken en ten hemel schreien.

‘Niet het dodental maar het aantal gewonden intrigeert.’
Ooit______________zagen zij in iedere appel het licht.
‘Een maniërisme?’ ‘Hun behoud!’

Zo ging het vroeger.____________Je legde een gedicht
naast de rivier en het gedicht kleurde blauw, fonkelziek,
________________meanderend, dikke golfjes knielden. 

In het graslandschap liggen nergens stiften__________.
_________Het gestampvoet van heiligen steeds zachter.