Scheveningen, 13 december 1945. In de witgekalkte gangen van de strafgevangenis maken de bewakers zich op voor het ochtendritueel. Ze brengen kommen melk naar de prominente politieke gevangenen die in hun cellen wachten. Hol weerkaatsen hun voetstappen door de kille gangen, gedempt klinkt hun stem. Rond zeven uur ontgrendelt een diender de cel van Robert van Genechten, als prominent NSB’er onder meer verantwoordelijk voor de vorming binnen de Nationaalsocialistische Beweging (NSB), leider van het Opvoedersgilde en tijdens de bezetting procureur-generaal van het zogeheten Vredegerechtshof in Den Haag.
       De gevangene neemt de kom minzaam in ontvangst. Nadat de bewaarder zijn weg vervolgt, pakt Van Genechten snel een koord, gemaakt van band dat hij uit een vuile onderbroek heeft losgescheurd en heeft versterkt met stopwol. Hij slaat het om zijn handen en proeft de kracht. Dat moet houden. Zo zwaar weegt de vijftigjarige niet meer na een maandenlang gevangenisdieet. Hij slaat het zelfgefabriceerde touw over een verwarmingsbuis die langs de bovenmuur van zijn cel loopt, maakt een knoop en vormt aan het uiteinde een strik. Die doet hij om zijn magere nek. Dan geeft hij zich over aan de zwaartekracht. Na een paar minuten wordt het donker. Even over halfacht blikt een nietsvermoedende bewaker zijn cel in en ziet het roerloze lichaam van de voormalige NSB-coryfee. Hij slaat meteen alarm, maar de in aller haast gewaarschuwde gevangenisarts kan nog slechts de dood vaststellen. Robert van Genechten had de finale van zijn tumultueuze leven zelf ter hand genomen. Het vuurpeloton waartoe hij was veroordeeld hoefde voor hem niet uit te rukken.


Lees meer in Diclit