Wat doet een man wiens professie bestaat in het aanrichten van slachtingen, wanneer hij het even wat minder druk heeft? Hij grijpt naar de lier en zingt over goden en helden. In De Dame van de Tapisserie (2007) schrijft Jacques Hamelink, naar aanleiding van de oorlog in Kosovo aan het eind van de jaren negentig van de vorige eeuw:

     Hier roert dan de wijsstok van het gezang vandaag even
       de oorsprong aan van het epos. Zwarte Balkanbekkenelen,

       brokstukken gecarboniseerde ruggegraat, halve ribbekooien
       op een hoop. Doorntakken over te verse aarde.

De slachting is een voorwaarde voor grootse poëzie. Niemand beseft dat beter dan de dichter die goed is in doden.
       In het negende boek van de Ilias gaan drie mannen op weg om Achilles, die zich wrokkend heeft teruggetrokken uit de strijd, over te halen om zijn conflict met Agamemnon bij te leggen en het vechten te hervatten. Boutens vertaalt:

     Dan zij bereikten de tenten en schepen der Myrmidonen.
       Hem ze aantroffen, den geest met de klinkende lier zich verlustend,
       ’t Kunstigbewerkt schoon tuig met een zilveren brug voor de
       snaren,
       Dat uit den buit hij verwierf, woestleggend de stad van Eëtioon.
       Daaraan ’t hart hij verlustte, en bezong roemdaden der mannen.

Achilles speelt bij voorkeur op een lier waarvan hij de vorige eigenaar persoonlijk over de kling heeft gejaagd. Ook Briseïs, dat andere instrument van zijn lust, was gestolen waar. Nu zij hem is afgenomen behelpt hij zich met de lier.


Lees meer in Diclit