Laatste Nummer
Feuilles Volantes
‘Waarom willen we negativiteit lezen? […] Ik wil weten waar het goed, leuk, prettig, mooi en lekker is. En natuurlijk is dat subjectief. Maar dat vergeten we vaak, in ieder geval bij negatieve recensies. Als het slecht is, is het slecht. Dat moet toch anders kunnen. Te beginnen met boekrecensies. Stel je een verzameling van recensies voor, met alleen maar lyrische verhalen. Enthousiasme en emotie, blijdschap en gevoel stralen ervan af. En ja, soms ook liefde. Mooi toch. Zo is Why I Love This Book begonnen. Een website met alleen maar mooie verhalen.’...
-loosheid bij Beckett en Mies van der Rohe
Samuel Beckett ontving de Nobelprijs voor de Literatuur in 1969, het sterfjaar van Ludwig Mies van der Rohe. Toen hij in september van dat jaar in Berlijn was om er Krapp’s Last Tape te regisseren in de Schiller-Theater-Werkstatt, bezocht hij onder meer de recent voltooide Neue Nationalgalerie. Over de Duitse schilderijen die er tentoongesteld waren, was hij niet erg te spreken, maar hij was onder de indruk van de architectuur van Mies van der Rohe. (noot 1) Zoals Geert Buelens opmerkt, werd diens motto ‘less is more’ hetzelfde jaar door Robert Venturi geparodieerd in de al bijna even beroemd geworden variant ‘less is a bore’. Dat dit niet noodzakelijk zo hoeft te zijn, bewees Beckett – alweer in 1969 – met zijn korte tekst Sans / Lessness. Om die -loosheid te onderzoeken is het nodig om na te gaan van welk intertekstueel kluwen en van hoeveel more hij zich eerst heeft moeten ontdoen.
Noot
1. James Knowlson, 1996, p. 569.
Lees meer in Ceci tuera cela