Laatste Nummer
Feuilles Volantes
‘Waarom willen we negativiteit lezen? […] Ik wil weten waar het goed, leuk, prettig, mooi en lekker is. En natuurlijk is dat subjectief. Maar dat vergeten we vaak, in ieder geval bij negatieve recensies. Als het slecht is, is het slecht. Dat moet toch anders kunnen. Te beginnen met boekrecensies. Stel je een verzameling van recensies voor, met alleen maar lyrische verhalen. Enthousiasme en emotie, blijdschap en gevoel stralen ervan af. En ja, soms ook liefde. Mooi toch. Zo is Why I Love This Book begonnen. Een website met alleen maar mooie verhalen.’...
Over Passies omtrent Rogier
Beste lezers,
Tot 6 december 2009 loopt in M, het door Stéphane Beel ontworpen museum voor oude en nieuwe kunst in Leuven, de expositie Rogier van der Weyden 1400 | 1464. De Passie van de Meester. Rogier van der Weyden wordt algemeen beschouwd als de eerste meester uit onze regio die in strakke, beredeneerde composities menselijke emoties in beeld brengt: zijn doeken vallen op door het beheerste pathos en de subtiele expressie van de figuren. Toen Jan Fabre vorig jaar in het Louvre zijn werk confronteerde met oude kunst, begon zijn tentoonstelling Jan Fabre au Louvre. L’Ange de la métamorphose zeer typerend met Ik laat mezelf leeglopen, een wassen kopie van Fabre zelf die met zijn neus op een vroege kopie van een Van der Weyden loopt en bloedt. Fabre: ‘Ik heb van mezelf een tachtigjarige dwerg gemaakt. Ik ben klein tegenover de grote meesters.’
Met dat beeld eindigt de katern in deze DW B-aflevering, waarin nog andere bekende hedendaagse kunstenaars uit België worden gecombineerd met een schilderij of een detail daaruit van Van der Weyden. Het verband is niet evident, en komt tot stand in de blik van wie kijkt.
De katern is meteen de opener van Passies omtrent Rogier. De actualiteit van Van der Weydens beeldtaal, het dossier dat voor DW B werd samengesteld door Brigitte Dekeyzer en Stefan Hertmans, in samenwerking met Artes.Leuven en ISKA (Hogeschool Gent). Niet alleen hedendaagse kunstenaars, ook schrijvers worden door Rogier gebiologeerd en geïnspireerd. Dragende teksten wisselen af met creatieve reflecties. Kijkend en lezend werd ik overspoeld door een rijk gamma aan gevoelens, van vreugde tot pijn, van epifanie tot sacrilegie. In sommige bijdragen is er sprake van ekfrasis: de beschrijving van een verdwenen, zelfs onbestaand schilderwerk, dat door de lezer moet worden ‘getekend’.
In dit nummer is de oude meester overal en nergens aanwezig, maar steeds breekbaar en intens, sensueel en verheven, subtiel en pathetisch.
Graag vermeld ik nog de toetreding tot de redactieraad van Christophe van Gerrewey, Jeroen van Rooij en Eveline Vanfraussen. Jeroen Paulussen wordt de verantwoordelijke voor pers en promotie.