1.


Daar, in zijn straat waarin na de regen
alles verdampt, is het asfalt een verschijnsel.
Hij denkt vogels te horen, maar het zijn
van de draden hoge tonen die elektrische

ladders uitschuiven tot in alle huizen licht.
Dat, terwijl hij daar staat, de trap zich vertilt
en er een deur is. Slaap doorstreept zijn gezicht.
Dat het dicht valt en zij ontheemd

in kleren, handen verwervend, zich inlaten.
Raken ze verzeild. Zo verschijnt het en raakt
het meteen uit zicht. Een veronderstelling
dat alles de vorm aanneemt die hij al had

in zijn hoofd. Houdt hij daarom hard adem in, rug
gekromd van hunkering? De lamp spant
een ovaal. Het zal er nu zijn, niet later,
zolang leren huid het op slag van schaduw haalt.


Lees meer in hij zal door alles heen groeien.