‘Humid Galaxy’ is het resultaat van een collectieve werkvorm, maar dan uitgevoerd binnen de intieme club van het Brussels Dichterscollectief zelf. Het is als volgt tot stand gekomen: de dichters kregen de opdracht om hun voorwaardelijke liefde voor de hoofdstad in enkele verzen te vatten. Bij de daaropvolgende samenkomst werden de beste regels van elk gedicht gekozen. Elke regel kreeg een nummer en die nummers verdwenen in een hoed. Vervolgens werden de nummers een voor een getrokken. Die volgorde bepaalde de basisstructuur van het gedicht. Het procedé werd meermaals herhaald. De verschillende uitkomsten werden met elkaar vergeleken en gemixt. De dichters schrapten en vulden aan met nieuwe vondsten.



Brussel, vochtig amalgaam (1)


waar leegstand braakland afbraak een gewoonte is
een tram rijdt van noord naar zuid
in de bedding van een rivier
waar kauwgum met zwarte stippen
de vloerbekleding is:

       I love you and I love you not
       City of humid amalgam
       The strict beauty of new buildings
       And the disdain on the ugliness of ruins
       The acid sadness of the deprived
       And the salvage opulence of the powerful

Saint Michel, patron de Bruxelles,
protège tous ses habitants,
étends sur chacun d’eux tes ailes
qu’ils soient francophones, flamands,
congolais, maghrébins, que sais-je:
sous les peaux de toutes couleurs
qu’il fasse beau temps ou qu’il neige
du même rouge sont les cœurs.

       I love you and I love you not
       On the infinite nights inclined to insomnia
       Hidden chaos in cosmic order
       The centre of the hurricane and the tornado
       In the cyclic solitude of avenues

Bruxelles, ma ville,
nous rend fertiles, vous rend fécondes,
A chaque instant en ce monde, Bruxelles, on la sonde,
Zone d’ouverture aux multiples dangers,
On a fait de Bruxelles capitale: notre Tanger
Je sais que ça doit souvent en déranger,
On n’est pas seuls à se sentir étrangers,
Dans ce triste climat d’insécurité,

       I love you and I love you not
       Burning tears and repeated whispers
       Ancestral dreams of blind beetles
       Marching at the tectonic rhythm of the plates
       The angry eyes of the inquisitive
       Throwing glances like darts.

Saint Michel, quand là-haut t’arrivent
tous les accents, tous les patois
fais qu’à Bruxelles chacun vive
le plaisir d’être bruxellois.


Lees meer in BabelGium.