Shoichiro Iwakiri doceert Franse letterkunde aan de prestigieuze International Christian University te Tokio. Als dichter lijkt hij door en door Japans, met uitgepuurde lyrische waarnemingen van de seizoenen, de mens en de natuur, die altijd een stapje naar het oneindige lijken te willen zetten. Zijn werk staat in de geest veel dichter bij de ‘echte’ haiku dan de onophoudelijke stroom 5/7/5-lettergrepige producten van fanatieke haikudichters als Ban’ya Natsuishi en Bin Akio. Iwakiri maakt observaties die haast ongemerkt veranderen in metaforen. Of andersom, soms begint hij met vage bedenkingen of herinneringen die zich gaandeweg ontpoppen tot een ding in de werkelijkheid of een poëtisch aforisme. Iwakiri schept een louter literaire ruimte die bescherming biedt tegen de chaos van alledag en laat ‘zien wat broos was, weten wat bedreigd werd’. Zijn poëzie eist complete ontvankelijkheid van de lezer of luisteraar en resoneert pas ten volle als men zich realiseert dat de woorden zelf broos en bedreigd zijn.