’s Ochtends schuift een schaduw uit zijn boom, bot uit tot slordig gevaarte, een steeds weer afslankend en opzwellend ovaal, dat om zijn as naar de rand van de middag draait. Deze rand bevindt zich ergens in het ongemaaide gras, grenst de boom af, vergrendelt het park ruim voor het hekwerk. Op een zeker moment besluit ik in het ovaal te gaan liggen. Liggend vordert de dag. Als ik blijf, zal ik verbranden, als ik in slaap val, droom ik van plekken waar het licht niet komt. Ver weg vlammen de stokrozen. Een tuinslang sproeit regenboogjes over een bestelwagen. In de laaghangende zon wordt de schaduw peervormig. Mijn ogen prikken, het licht fluistert tussen de bladeren. Tijdens de schemering kruipt de schaduw ongemerkt terug in zijn boom, keert zich richting de oorsprong van de eerste jaarring, de diepten van de stam. Als een vondeling tast ik naar de toekomstige nacht.